پیش‌نیاز دوم: توسل

  پیش‌نیاز دوم: توسل

 
در عاشوراپژوهی، «توسل» جزء روش است. باید با حسین زیست. باید با پدیده‌های کربلا هم‌نفس شد. تنها نباید به روایت عالمانۀ عاشورا بسنده کرد.
محقق نباید گزارش‌گر صِرف پدیده‌ها باشد. باید «مع الحسین» بود. شاید مکتب «تفسیری- نمادین» این پیام را فهم کنند.
 
مهم نیست کربلا باشیم یا غیرآن؛ مهم کربلایی بودن است؛ مهم آن است که هرجا هستیم، کربلاآفرین باشیم! هرچند گاهی نیاز است برای حرکت شتابنده، نَفَسی تازه کنیم و در این‌ حرکت، گاهی برای انجام کاری صدای‌مان می‌زنند، به آستانشان می‌طلبند و اجازۀ حضور در حریمشان را می‌دهند، چراکه مسئلۀ توسل و مکان، علل غیرپژوهشی اما کاملاً مؤثر بر پژوهش‌اند که معمولاً به آن‌ها توجه کافی نمی‌شود؛ از این‌رو در بحث اثربخشی پژوهش و روش‌شناسی، باید به این مسئله پرداخت. چه بهتر که او برای‌مان تدبیری مؤثر بیندیشد: «أَغْنِنِی‌ بِتَدْبِیرِکَ‌ لِی عَنْ تَدْبِیرِی.»[۱] در اندیشکدۀ عاشورایی، شأن مکان و توسل را نیز باید دید و این نیازمند خلوتی است برای تنفس و تفکر و تذکر.
 
روش شناسی
پیش نیاز
توسل
حجت الاسلام علوی
مبانی مدیریت عاشورایی
زیر خیمه حسین